Anason Kokusu

ne dolu konuşurduk, boşu boşuna…

anasonkokusu — Wed, 28 Dec 2011 20:58:31 +0000

bu sabah iyi tarafımdan uyandım, küfür etmiyorum sana…

seni küfürsüz anmalarım az rastlanır durumlardır… hasretle anıyorum, şarkının da etkisiyle…

körfeze nazır meyhanelerde yaptığımız muhabbetlerde aklım…

ne dolu konuşurduk, boşu boşuna…

o konuştuklarımız nereye gitti merak ediyorum aslında…

misal sen o konuşmalardan en ufak birşey hatırlıyor musun?

hatırlıyorsan ne hatırlıyorsun?

hatırlayıp ne yapıyorsun?

yılın bitmesine 3 gün kaldı, ben içinde sen olan her anı bir klip misali geçirdim aklımdan…

ne güzel duruyorsun anılarda…

esmer, temiz, gülümserken ve kol kola…

ve ne dolu konuşurduk, boşu boşuna…

bir temmuz akşamından maziye dönüşler…

anasonkokusu — Thu, 14 Jul 2011 16:43:50 +0000

Sabahları adınla uyanmayalı yıllar oldu diyebilirim.

Gözümü açtığımda, seni anardım, güne senle başlardım; ama epey geride kaldı o günler.

Üstünden küçük büyük nice sevinç ve acı geçti. Bir sürü insan gitti o arada,ve bir o kadarı geldi.

Anason bastım ben senin açtığın yaraya, bir de tütün. Seni anmalarım rakı sofralarına kaldı.

Yepyeni adamlar tanıdım, adam gibi olmayan adamlar da…

Bir sürü kadınla yollarımı ayırdım, eledim…

Şimdi ben balkonda akşam güneşine karşı, “Akşam Güneşi” dinliyorum Orhan Gencebay’dan.

Ben mutlu olana kadar sen mutlu olma. bunu canı gönülden diliyorum.

Benim mutlulukla aramda şeffaf bir duvar oldun sen.

Ne yana baksam siluetin hep olmaz diyordu yeni isimlere.

“Bununla mı devam edeceksin yoluna? ” diyordun, sanki kıskıs gülüyordun.

Sen benim mutlulukla aramda şeffaf bir duvar oldun hep.

Attığım kahkahaların sonunda askıda kaldı hep gülüşüm öylece .

Hani birine selam verirsin ama o selamı görmez, kalırsın ortada tuzluk gibi, öyle işte.

Sen benim mutlulukla aramda şeffaf bir duvar gibi kaldın.

Senin için nihai dileğim budur:

Ben mutlu olana kadar sen sakın mutlu olma. !

Amin.

E.Bahar Gürkan.

özgür ve tarafsız basının şerefine…

anasonkokusu — Wed, 06 Jul 2011 06:36:56 +0000

Marks’ın arkadaşı gazeteci Swinton, 1880 ‘lerde New York Times’ta
yazıyor. Gazete bir yahudi tarafından satın alındıktan sonra
düzenlenen toplantıda, davetli gazeteciler basının onuruna kadeh
kaldırmak üzere kürsüye çağırıyorlar onu. Swinton elindeki kadehiyle
kürsüye çıkıyor. Çıt yok… Ve tarihi cümleler dökülüyor bir bir
ağzından.
“Dünya tarihinin şu anına dek, Amerika’da “Özgür bağımsız basın” diye
birşey olmamıştır. Bunu siz de biliyorsunuz biz de…” diye başlıyor
sözlerine;
“Hiçbiriniz düşündüklerinizi olduğu gibi yazmaya cesaret edemezsiniz.
Bunu yapmaya kalktığınızda yazdıklarınızın önceden basılmayacağını
bilirsiniz çünki. Çalıştığım gazete bana düşüncelerimi özgürce yazmam
için değil, tersine yazmamam için haftalık bir ücret ödüyorlar.
İçinizde benzer biçimde benzer ücret alan başkaları da vardır.
Düşüncelerini açıkça yazacak kadar salak olan herhangi biri, sokakta
başka bir iş arıyor olacaktır. Gazetemin herhangi bir sayısında
düşüncelerimi apaçık yazmaya izin verseydim, 24 saat dolmadan işimden
atılırdım. Gazetecilerin işi; gerçeği yok etmek, düpedüz yalan
söylemek, saptırmak, kötülemek, servet sahiplerine dalkavukluk etmek,
kendi gündelik ekmeği uğruna yurdunu ve soyunu satmaktır. Bunu siz de
biliyorsunuz, ben de.. Öyleyse şimdi burada “bağımsız özgür basının”
(!) “şerefine” (!) kadeh kaldırmak saçmalığı da nereden çıktı? Bizler,
sahnenin arkasındaki zengin adamların oyuncakları, kullarıyız. Bizler
ipleri çekilince zıplayan oyuncak kuklalarız. Onlar ipleri çekiyorlar
ve biz dans ediyoruz. Yeteneklerimiz, olanaklarımız ve yaşamlarımız,
hepsi başkalarının malı. Bizler entellektüel fahişeleriz.

Not: Swinton toplantıyı şaşkın bakışlar arasında terk etti. Gazeteden
istifa etti ve kimseden para almaksızın ‘John Swinton’s paper diye tek
yapraklı bir “gazete” çıkartmaya başladı.

kaynak: Cengiz Özakıncı’nın 2004 ‘Özel Basım’ı ‘Neveser’ isimli kitabı

Tagged: basın, gazete, tv

“Müslümana Haram” çeşmesi

anasonkokusu — Tue, 05 Jul 2011 12:16:06 +0000

Seviyorum Bu Hikayeyi !

Vaktiyle Bursa’ da bir musluman, eski adi “Yahudilik Yolagzi”, bugunku adi Arap Sukru olan muhitte cesme yaptirmis ve basina bir kitabe eklemis: “Her kula helâl, Musluman’a haram!..”
Bursa baskent, tabii Osmanli karismis, bu nasil fitnedir diye…
Gitmisler kadiya sIkâyete, adam yakalanip yaka-paca huzûra getirilmis. “Bu nasil fitnedir, dîni Islâm, ahâlisi Musluman olan koca devlette sen kalk, hayrattir, sebildir diye cesme yap, ama suyunu
Musluman’a yasakla!.. Olacak is midir, nedir sebebi, aklini mi yitirdin?..” diye cikismislar adama.
Adam:
- “Musaade buyurun, sebebi vardir, lâkin isbat ister, delil sarttir…”
dedikce kadi kizmis:
- “Ne delili, ne isbati?.. Sen fitne cikardin, Musluman ahâlinin huzûrunu kacirdin, katlin vâciptir!” demis.
Demis ama, bir yandan da merak edermis:
- “Nedir gerekcen?..” diye sormus.
Adam:
- “Bir tek Sultan’a derim…”
diye cevap verince, ortalik yine karismis. Soz Sultan’a gitmis, adam yaka paca saraya goturulmus…Padisah da sinirlenmis ama, diger yandan o da meraklanirmis:
- “De bakalim ne diyeceksen. Bu nasil istir ki, hem cesmeyi yaparsin, hem de her kula helâl,
Musluman’a haram yazarsin?..”
Adam, basi onunde konusur:
- “Delilim vardir, lâkin isbat ister.”
- “Ya dedigin gibi saglam degilse delilin?..”
- “O zaman boynum, hukme kildan incedir Sultânim…”
- “Eeee?!..”
- “Sultânim, herhangi bir havradan (sinagog) rastgele bir hahami izahsiz yaka-paca tutuklayin, bir hafta tutun. Bakin neler olacak…”
Dedigi yapilmis adamin. Butun azinliklar bir olmus, baslarinda Mûsevîler, “ne oluyor, bu ne zulum?.. Bizim din adamimiza biz kefiliz, ne gerekirse soyleyin yapalim, o masûmdur, gerekirse kefâlet odeyelim…”
Cevre ulkelerden bile elciler gelmis, elciler mektup ustune mektup getirmis… Bir hafta dolunca, adam:
- “Sultânim, artik birakmak zamanidir” demis.
Haham birakilmis, azinliklar mutlu, bu sefer Sultan’a tesekkurler, hediyeler…
Az zaman gecmis ki, adam:
- “Ayni isi herhangi bir kiliseden herhangi bir papaz icinyaptiriniz Sultânim” demis.
Ayni sekilde bir papaz derdest edilip yaka-paca alinmis Pazar âyininden ve ayni tepkiler artarak devam etmis. Haftasi dolunca da serbest birakilmis. Mutlulukk ve sevinc gosterileri daha bir fazlalasmis, tesekkurler, sukranlar… Levantenler din adamlarina kavusmanin mutluluguyla
daha bir sarilmislar birbirlerine…

Sultan:
- “Bitti mi?..” demis adama.
- “Sultânim son bir is kaldi, sonra hukum zamanidir izninizle” demis.
- “Simde nedir istegin?..”
- “Efendim, pâyitahtimiz Bursa’nin en sevilen, en sozu dinlenilen, itimad edilen âlimini aliniz minberinden…”
Adamin dedigini yapmislar, Ulucâmi imamini Cuma hutbesinin ortasinda almislar, yaka-paca goturmusler…
Ve ne olmus bilin bakalim?..
Bir Allah’in kulu cikip da, “ne oluyor, siz ne yapiyorsunuz?.. Hic olmazsa va’zi bitene kadar bekleseydiniz”, gibi tek bir kelâm etmemis, imamin pesinden giden, arayan-soran olmamis…
Gecmis bir hafta, “nerde imam” diye gelen-giden yok!.. Aptal ve câhil bir imam tâyin edilmis yerine, ne konustugunu kendi kulagi duymayan tam yobaz cinsinden biri… Halk hâlinden memnun, baslamis bir dedikodu, o gecen hafta derdest edilen koca âlim icin:
- “Biz de onu adam bilmis, hoca bellemistik…”
- “Kimbilir ne halt etti de tevkif edildi!..”
- “Vah vaah!.. Acirim arkasinda kildigim namazlara…”
- “Sorma, sorma…”
Padisah, kadi ve adam izliyorlarmis olup-bitenleri. Sonunda Padisah cesmeyi yaptirana sormus:
- “Eee, ne olacak simdi?..
Adam:
- “Birakma zamanidir. Bir de ozur dileyip helâllik almak lâzimdir hocadan.”
“Haklisin” demis padisah, denilenin yapilmasi icin emir buyurmus ve adama donmus. Adam basi onunde konusmus:
- “Ey buyuk Sultânim, siz irade buyurunuz lûtfen, boyle Muslumanlar’a su helâl edilir mi?..”
Sultan aci aci tebessum etmis:
- “Hava bile haram, hava bile!..” demis…

H. IKBAL

Tagged: Hikaye

şarkılarla yaşıyorum !

anasonkokusu — Sun, 08 May 2011 08:55:41 +0000

her dönemimin bir şarkısı vardır benim. o dönemlerde o şarkıyı o kadar çok dinlerim ki yıllar sonra bir yerde duyunca beni hemen o günlere götürür. o kadar ki o günlerin kokusunu alır burnum hemen

misal 2006 yılına, üniversiteli bahara gitmek için… umuttepe’nin soğuk yağmurlu, kızartma kokan kantinlerinin kokusunu anımsamam için yeterli olan şarkı “ah aşkım aman aşkım”

körfezin kenarında çimler üstünde içilen rakıyı anımsamama o anları son derece net tekrar hatırlamama vesile olan şarkı “sevmek acı bir arzu derler”dir.

2007 haziranından sonra uzunca bir süre yani 2010 ortalarına dek birçok kez gittiğim meyhanelerde istediğim”unutamazsın” şarkısıdır. öyle ki sazlar görünce çalar duruma gelmişti.

2010 yılı aslında benim orhan gencebay’la ve ferdi özbeğen’le andığım bir yıldır. “davacı değilim ” ve “sevecekmiş gibisin” sanırım bu dönemi çok net hatırlatacaktır :;)

ocak mayıs-2011 arası şarkım bir teselli ver ” ve “onun olmaya hakkım yok” dur.

şimdi yıllar sonra bugünleri ve bugünlerin adamını nasıl anımsarım biliyorum: “zekai tunca – onun olmaya hakkım yok”.

bu şarkı senin şarkın olsun, benim seni hatırlama şarkım…”yok mu bunun orta yolu tanrım?” der şarkıda ; bulamadım bir orta yolunu ben!

TEŞEKKÜR YAZISI…

anasonkokusu — Fri, 06 May 2011 20:24:08 +0000

ÇOK ARKADAŞ ELEDİM BUGÜNE KADAR.

TEK ÇOCUK OLMANIN TRAJEDİSİYDİ BU SANIRIM.

KARDEŞİN YA DA ABLAN-AĞABEYİN OLMAYINCA, ARKADAŞLARIN ÇOK DEĞERLİ OLUYOR SENİN İÇİN . ONLARIN SÖYLEDİKLERİ HEP DOĞRU SANIYORSUN, ONLAR SENİ ASLA BIRAKMAZ SANIYORSUN… O DOSTLUK İÇİN KENDİ VAAD ETTİĞİN HERŞEYİ ONLARDA SENİN İÇİN YAPAR SANIYORSUN…

AMMA VELAKİN YANILIYORSUN.

BEN ZAMANINDA EPEYCE YANILMIŞ BİRİ OLARAK ARTIK YANILMAM DEDİĞİM GÜNLERDE DE YANILDIM. PİŞMAN MIYIM? ASLA !

BU, ELEDİKLERİME SOKULMAMIŞ LAF KALMASIN DİYE YAZILMIŞ BİR YAZI DEĞİLDİR. AYARIN KRALINI VERİRİM O AYRI AMA AYAR VERMEK İÇİN YAZILMIŞ BİR YAZI DEĞİLDİR BU.

BU ELEDİKLERİMDEN ZİYADE KALANLARA YAPTIĞIM BİR TEŞEKKÜRDÜR.

YAŞADIĞIM ACILARI ,ACI DEĞİL ONLAR MELANKOLİ DİYEREK FREUD’A BAĞLAYIP BENİ KOMİK ANILARLA GÜLDÜRENE…

“HOCAM SEN ŞİMDİ ŞU KİTABI AL” DİYEREK BENİ GÜNDEMİMDEN UZAKLAŞTIRIP, EVRENLE ARAMDAKİ İLİŞKİNİN TEMELİNE İNİP OLAYA RADİKAL BİR ÇÖZÜM GETİRMEME ODAKLANANA…

ANNEM GİBİ REFLEKSLER VERİP SONRADAN “HER TÜRLÜ YANINDAYIM”A BAĞLAYAN VE HER NE OLURSA OLSUN BANA İNANANA…

TELEFONUN DİĞER UCUNDAN CALL CENTER STAYL BANA 7-24 HEP DESTEK TAM DESTEK SAĞLAYIP, HER DAİM BENDEN YANA OLANA, AMA BENİ HER ORGANİZASYONDA HEVESLENDİRİP SONRADAN EKENE…

GEL SANA KAHVE YAPAYIM DİYE BENİ KANDIRANA, SEN VUR DE BEN ÖLDÜREYİM FELSEFESİNDE OLANA…

BİZİ HANGİ ŞAİRİN BU NOKTALARA GETİRDİĞİNİ BULUP ÇIKARIP BOKU ŞAİRE ATARAK İÇİMİ RAHATLATAN,”ŞARKILARIN SULTANI” ,”GÖNÜLLERİN MAYORI” GİBİ SIFATLARLA GAZIN KRALINI VERENE…

ÖNCE BİR KIZIP KALAYLAYIP SONRA GÖNÜL KIRIKLIKLARINA ANASON BASIP ,KGG DİYİP İÇİRENE… BU İÇMELERE YOĞUN İŞ TEMPOSUNDAN DOLAYI KATILAMAYIP TELEFONDAN YETİŞENE…

TEŞEKKÜR EDERİM …

Bu hiç adil değil !

anasonkokusu — Tue, 08 Feb 2011 08:22:06 +0000

Bazen bir şeyler olur ve sen farketmezsin. sence iyi gidiyordur herşey, ama bir şeyler olur ve değişir. belki de o bir şeyi sen yapmışsındır ama farkında bile değilsindir. bir şeyler olur ve sen farketmezsin. Birileri bazı kararlar alır, o kararların ucu sana dokunuyordur, ama senin fikrin sorulmaz. Neticesi senin canını yakacaktır ama kimse sana “sence ?” diye sormaz. Birileri bir şeylere karar verir ve o kararların neticesinde senden üzülmemen beklenir. kafana takmaman,önemsememen beklenir.

iyi de bu hiç adil değil !

herşey senin elinde…

anasonkokusu — Tue, 08 Feb 2011 08:12:52 +0000

“Bir genç kız bilge adamı şaşırtmak istiyor. İki elinin arasına bir
kelebek koyacak ve bilge adama, ‘avucumun içinde bir kelebek var,
canlı mı ölümü?’ diye soracak. Ölü derse kelebeği salıverecek, canlı
derse avucunu bastırıp kelebeği öldürecek, bilge adam her ne derse
tersini ispat etmiş olacak. Kız kapalı tuttuğu ellerini bilgeye
doğru uzatıyor: ‘Avucumun içinde bir kelebek var: Canlı mı, ölümü?’
Bilge adam cevap vermeden önce uzun uzun kızın gözlerinin içine
bakıyor ve cevap veriyor: ‘Canlı da olması, ölü de olması senin
ellerinde kızım, senin ellerinde’…

Not: Bir Mail yoluyla gelmiş bir hikayedir. yazarı bilinmiyor.

Tagged: Hikaye

Şaban’dan Recep’e

anasonkokusu — Sat, 20 Nov 2010 13:35:22 +0000

Bu yazıyı kimin yazdığını bilmiyorum, yazarı olmadan geldi mail olarak. Ama s çok doğru bir tespit ve güzel bir yazı.

Recep İvedik 2 filmini ilk üç günde 1 milyon üç yüz bin kişi izlemiş.
Belliki birincisi gibi, bu film de rekor kıracak.
Bu olayı sadece bir sinema başarısı olarak değil, toplumun yüzüne
tutulan bir ayna olarak görmekte yarar var.
Türk toplumu, Recep İvedik’te kendisini seyrediyor. Özellikle büyük
şehirlerde sokağa çıktığınızda karşılaştığınız on kişinin sekizi ona
benziyor. Bu açıdan “toplumsal bir fenomen karşısındayız!” demek
herhalde yanlış olmaz.
Eskiden Kemal Sunal filmleri çok tutulduğu için, insanın aklına ister
istemez Şaban tiplemesi ile Recep İvedik tiplemesini karşılaştırmak
geliyor.
Şaban, büyük göçün başlangıcında köyden şehre yeni gelen, alçakgönüllü
gecekondu ahallelerinde oturan, başını döndüren şehir karşısında köy
safiyeti taşıyan, etrafa şaşkın şaşkın bakan bir tipti. Şehrin
katakullilerine aklı ermezdi.
Yüksek binalara bakarken şapkası düşerdi. Gördüklerine hayran olurdu.
Karşısına çıkan kızın yüzüne bakarken ağzını toplayamazdı.
Şaban zamanla şehre alıştı.

Oturduğu gecekondunun yerine kaçak bir bina
dikti, altına da bir dükkÃ¢n açtı. Akrabalarıyla birlikte siyasi bir
partinin yandaşları arasına girdiği için himaye edildi. Artık
kentlilere çekinerek bakmıyordu, eline para geçmişti.
Kentli kızları aşağılıyor, sokakta karşısına çıkanlara amaçsızca
kötülük ediyor, ikide bir “Haaayt ulan!” diye bağırıyor, milli
maçlardan sonra silah sıkıyordu.

Yüzünden o insani gülümseme silinmiş, tam tersine gördüklerini
aşağılayan, hakaret eden bir nefret anlatımı yerleşmişti.

Kentin yeni efendisiydi o ve eski efendileri aşağılama hakkına sahipti.
Böylece Şaban Recep’leşti. Ve Türk toplumu kendi yüzünü Şaban’da
değil, bu yeni Recep’te görmeye başladı.
Çünkü Şaban’lar hızla azalıyor, Recep’ler ise her geçen gün artıyordu.

İstanbul’un “kodamanlarını” önüne diziyor ve “Adam olun laaan!” diye
bağırıyordu.

***Bu dönüşümü siyasi bir gelişme sananlar fena halde yanılır. Mesele
kültürün değişimidir. Bu toplumun kültürü değişti, başkalaştı.

Şaban’lar Recep’leştikten sonra, kendisine uygun yerel ve genel
iktidarları elbette bulacaktı. Bir sonuçtu bu.
Otuz yılı aşkın bir süredir, medya başta olmak üzere birçok kurum
“Recep’leşmeyi”, yani lumpenleşmeyi destekledi.

İstanbul’un sözüm ona “elit” leri, gazeteleri ve televizyonlarıyla
Şaban’ın Recep’leşmesine müthiş destek verdi.
Aydınlar lumpenlere bayıldılar, onları başlarına çıkardılar.
Müzik müzik olmaktan çıktı, haykırışlar ve böğürtüler haline dönüştü;
İstanbul’un görünümü değişti; televizyonlar insan soyuna yakışmayacak
rezilliklere açtılar ekranlarını.
Böylece cehenneme giden yolun taşlarını döşemiş oldular.

Siyasi partiler ayrım tanımadan Recep’leşen topluma kucak açtı.
Kendileri de Recep’leştiler.
Sonuç ortada. Ey anlı şanlılar!
Bundan sonra bu süreci tersine çeviremezsiniz. Biz size yıllar
boyunca bu gözlemleri aktarıp; kültür, değerler, gelenekler falan
dedikçe kös
dinlediniz.

Şimdi sizi de yutmaya başlayan ve sonunda yok edecek olan yeni toplum
hepinize hayırlı olsun.

İtibar – Karakter

anasonkokusu — Mon, 15 Nov 2010 20:33:09 +0000

İtibar, sandığın şeydir;
karakter olduğun şey…

İtibar fotoğraftır;
karakter ise yüz ..

İtibar dışardan gelir;
karakter içerden.

İtibar, yeni bir topluluğa girdiğinde sahip olduğundur;
karakter giderken elinde olan.

İtibarın bir anda olur;
karakterin , ömür boyunca.

İtibarin bir saatte öğrenilir;
karakterin bir yılda açığa çıkmaz..

İtibar mantar gibi büyür;
karakter sonsuza kadar sürer.

İtibar zengin veya fakir yapar;
karakterse mutlu ya da mutsuz .
İtibar insanların mezar taşına kazıdıklarıdır;

Karakter meleklerin TANRI huzurunda senin için söyledikleri.

William Hersey Davis